ابن ضیاء بهاءالدین ابوالبقا محمد بن احمد عمری قرشی

[ویکی فقه] اِبْن ِ ضیاء ابوالبقا محمد بن احمد بن محمد عمری قرشی، ملقب به بهاءالدین (۷۸۹-۸۵۴ق /۱۳۸۷-۱۴۵۰م )، فقیه حنفی می باشد.
خاندان وی در اصل در صاغان (روستایی در مرو) می زیسته اند، لیکن تولد و زندگی او در مکه بوده است.
ابن تغری بردی، النجوم، ج۱۵، ص۵۵۸.
تحصیل علم را در زادگاهش آغاز کرد و از محضر درس علمای آن دیار همچون پدرش، و نیز احمد بن ابی الفضل نویری، علی بن احمد نویری، ابن صدیق و زین الدین مراغی بهره برد. او سفرهای متعددی به قاهره کرد و در مجلس درس جمال الدین حنبلی، شمس الدین زرایبی و دیگران حاضر شد و نحو را از شمس الدین معید، معانی و بیان و اصول را از عزالدین ابن جماعه، نجم الدین سکاکینی، نجم الدین واعظی و شهاب الدین احمد غزی، فقه را از قاری الهدایه و مباحث کلامی را از شمس الدین ابن ضیاء فراگرفت و برخی از استادانش نیز به او اجازه تدریس و فتوا دادند.
سخاوی، محمد، التبر المسبوک، ص۳۳۴، بولاق، ۱۸۹۶م.
از میان راویان وی می توان از محیوی عبدالقادر مالکی و سخاوی نام برد.
سخاوی، محمد، التبر المسبوک، ص۳۳۴، بولاق، ۱۸۹۶م.
...

💡 در فروردین سال ۱۳۳۵ با کناره‌گیری بهاءالدین بامشاد، گیتی امیرخسروی به ریاست هنرستان عالی موسیقی انتخاب شد. در این زمان «پاشا اشرفی» و «بهاءالدین بامشاد» به سمت معاونت فنی و اداری هنرستان منصوب شدند.

💡 با این‌که نگارنده خود از کارگزاران ایلخانان مغول بوده و ناچار در اثر خود از آنان با احترام یاد کرده‌است، گزارش کشتارها، ویرانگری‌ها و غارت‌های آنان را نیز به تفصیل بیان کرده و تأسف خود را از این وقایع ابراز نموده‌است و نیز نظر خود را دربارهٔ کشتن کارگزاران ایرانی همچون خواجه شمس‌الدین جوینی و خواجه بهاءالدین جوینی و حتی برخی امیران مغول مثل امیر نوروز آورده‌است.

💡 بهاءالدین در جنگ با علاءالدین آتسز با توجه به حمایت‌های نظامی سلطان خوارزمشاه از علاءالدین شکست خورد و همراه خانواده خویش به خوارزم تبعید گشت.

💡 رفیق بهاءالدین حریری (به انگلیسی: Rafic Bahaa El Deen Al Hariri؛ زادهٔ ۱ نوامبر ۱۹۴۴ – درگذشتهٔ ۱۴ فوریه ۲۰۰۵) سیاست‌مدار، نخست‌وزیر و فعال اقتصادی لبنانی بود. وی طی دو دوره بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰ تا استعفایش در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۴ نخست‌وزیر لبنان بود. او رهبری پنج کابینه در دولت لبنان را طی دوران مسئولیتش بر عهده داشت. حریری نقش کلیدی در بازسازی بیروت ایفا کرد.

💡 در ۳۰ آبان ۱۴۰۱ و پس از بازگشت مردم از مراسم خاک‌سپاری عرفان کاکایی و بهاءالدین ویسی، نیروهای امنیتی، جمعیت بزرگی را که با دوشکا به رگبار گلوله بستند که هنوز از ابعاد و حجم کشتار در جوانرود، اطلاعات دقیق و کاملی در دست نیست. قطع گسترده اینترنت و دسترسی‌نداشتن به منابع نزدیک به فعالان کُرد، نگرانی‌ها از سرکوب دوبارهٔ معترضان در این شهر را افزایش داده است.