ابن شجری ابوالسعادات هبهالله بن علی علوی حسنی

[ویکی فقه] اِبْن ِ شَجَری، ابوالسعادات هبةالله بن علی علوی حسنی (۴۵۰- ۲۰ رمضان ۵۴۲ق /۱۰۵۸-۱۲ فوریه ۱۱۴۸)، نحوی، لغوی، ادیب و شاعرِ شیعی بود.
نسب او به امام حسن مجتبی (ع ) می رسد و به همین سبب علوی حسنی نامیده شده است.درباره شهرت یافتن او به ابن شجری اختلاف است.یاقوت
یاقوت، ادبا، ج۱۹، ص۲۸۲.
وی ادب و نحو را نزد ابن طباطبا، خطیب تبریزی، سعید بن علی سُلالی و ابن فَضال مُحاشِعی آموخت و علم حدیث را نزد جماعتی از شیوخ چون ابوالحسن مبارک بن عبدالجبار صیرفی و محمد بن سعید ابن نبهان کاتب فراگرفت
یاقوت، ادبا، ج۱۹، ص۲۸۲-۲۸۳.
گویند ابن شجری مدت ۷۰ سال به تدریس نحو و ادب اشتغال داشت.در این مدت طولانی بسیاری از مشاهیر نحو و لغت، چون تاج الدین کندی، ابوالبرکات ابن انباری
یاقوت، ادبا، ج۱۹، ص۲۸۳.
...