ابن جلاء

[ویکی فقه] اِبْن ِ جَلاّء، ابوعبدالله احمد بن یحیی جلاء (د ۳۰۶ق /۹۱۸م )، از صوفیان نامدار شام می باشد.
سلمی و به تبع وی انصاری نام وی را محمد نیز گفته اند، ولی احمد را درست تر دانسته اند. خود او درباره شهرت پدرش به «جلاء» گفته است: پدرم زنگ از آهن نمی زدود، بلکه با سخنان خود زنگ گناهان از دل ها پاک می کرد، و این لقب را ذوالنون به وی داده بوده است.
آشنایی با بزرگان طریقت
ابن جلاء در خانواده ای صوفی مشرب زاده شد. پدرش که خود از مشایخ تصوف بود، با بشر حافی، معروف کرخی، سَرِی ّ سَقَطی و ذوالنون مصری که از بزرگ ترین مشایخ آن عصر بودند، ارتباط داشت از این رو ابن جلاء از اوان جوانی با بزرگان طریقت آشنا بوده و گاه برخی از آنان را خدمت می کرده است.
زادگاه
در منابع ذکری از تاریخ ولادت او به میان نیامده است، اما با توجه به اینکه وی محضر بشر حافی (د ۲۲۷ق ) را درک کرده است، باید مدتی پیش از ۲۲۷ق تولد یافته باشد. وی در بغداد زاده شد، اما بعدها آن جا را ترک گفت و به رمله و دمشق رفت.
ورود به طریقه تصوف
...

💡 7ـ جلاء العيون ص 165؛ (فضائل پنج تن ) آيت اللّه فيروز آبادى 4/9.

💡 ان الله جعل الذكر جلاء للقلوب تسمع به بعدالوقرة و تبصربه بعدالغشوة

💡 9. مايه آرامش جان: ذكر اللّه جلاء الصدور و طماءنينة القلوب (742)

💡 1050) بحارالانوار، ج 43، ص 310 و 311 و جلاء العيون، ج 1، ص 330.

💡 اگر چه زیور گوشست تا درست بود جلاء دیده بود چون شکسته شد گوهر

💡 تفكر سبب درخشندگى عقل ها مى شود؛ الفكر جلاء العقول. (541)