ابن داود قمی

[ویکی فقه] اِبْن ِداوودِ قُمی، ابوالحسن محمد بن احمد بن داوود ( ذیحجه ۳۶۸/ژوئیه ۹۷۹)، محدث و فقیه شیعی بود.
در خاندانی اهل علم زاده شد، پدرش احمد بن داوود محدثی کثیرالحدیث بود که نجاشی او را توثیق کرده است. مادرش خواهر محدث موثق سلامة بن محمد اَرزَنی بود که پس از ازدواج با احمد بن داوود همراه او به قم رفت و محمد در آن جا به دنیا آمد. ابن داوود چندی پیش از ۳۳۳ق /۹۴۵م رهسپار بغداد شد و در آن جا اقامت گزید و به تدریس حدیث پرداخت. از گفته نجاشی که او را شیخ و عالم شیعه بین قمیان در زمان خود معرفی کرده، مرتبه علمی او دانسته می شود. همو از ابن غضایری نقل کرده که وی کسی را حافظ تر و فقیه تر و آشناتر به حدیث از ابن داوود ندیده است.
اساتید وی
ابن داوود بجز پدر و دایی اش سلامة بن محمد از افراد بسیاری از جمله محمد بن حسن بن احمد بن ولید قمی، محمد بن یعقوب (کلینی )، ابن عقده و پدر شیخ صدوق روایت کرده است
شاگردان وی
علاوه بر پسرش احمد کسانی چون شیخ مفید، ابن غضایری، ابن عبدون، ابوغالب زراری و ابن نوح نیز از او روایت کرده اند. همچنین وی در ۳۶۰ ق به محمد بن عبدالله بن عبدالرحمان بن سمیع اجازه روایت داده است. ابن داوود در بطحیه درگذشت و همان جا نیز دفن گردید. استخوان های وی سپس به بغداد منتقل و در مقابرِ قریش دفن شد
آثار
...

💡 128- ابن لهيعه، ابو عبدالرحمان، عبدالله بن لهيعه حضرمى مصرى، مردى كثيرالروايه در حديث و اخبار بوده، و در سال 155 هجرى بنا به فرمان منصور دوانقى،قضاى مصر را بر عهده داشته و در سال 164 از آن مقام كناره گرفته است. حديثش درصحاح ترمذى و ابو داود و ديگران آمده است. ابن لهيعه درسال 174 در مصر درگذشت. ميزان الاعتدال، ج 2، ص 64؛ وفيات الاعيان، ج 1، ص249.

💡 376- (( قالرسول الله (صلى الله عليه و آله ): كل امرذىبال لايبداء فيه بالحمد، (اقطع ) )): هر امر مهمى اگر با ستايش الهى آغازنشود، به پايان و كمال خود نمى رسد، و به نتيجه اى بارور نمى گردد (طبقاتالشافعيه: سبكى 1/9. ابى داود، و ابن ماجه نيز در كتاب سنن خود از اين حديث ياد كردهاند).

💡 داود در شهر بغداد در گذشت و پس از وى كسى كه مذهب فقهى او را رواج فراوان داد ابنخرم اندلسى - متوفاى 456 هجرى - بود ابن خرم كتابى دراصول مذهب ظاهريه در هشت جلد به نام (الفقه الظاهريه ) تاليف كرده است. (190)

💡 و در الدر المنثور است كه عبد الرزاق، عبد بن حميد، ابو داود، ابن منذر، ابن ابى حاتم، وابن مردويه، از ام سلمه روايت كرده اند كه گفت: وقتى آيه (يدنين عليهن من جلابيبهن) نازل شد، زنان انصار طورى از خانه ها بيرون شدند كه گويى كلاغ سياهند، چونكيسه اى سياه به خود پوشانده بودند كه سراپايشان گرفته بود.

💡 و سيد ابن طاووس رحمه الله ذكر كرده است كه: در زبور داود عليه السلام ديدم درسوره دوم كه: اى داود، تو را گردانيدم خليفه خود در زمين و گردانيدم تو را تنزيهكننده خود و پيغمبر خود، و بزودى عيسى را جمعى خدا خواهند دانست بغير از من به سببقوتى كه من به او خواهم داد كه مردم را به اذن من زنده خواهد كرد.

💡 402- سنن ابو داود، ج 2، ص 50؛ تفسير طبرى، ج 10، ص 50؛ مسند احمد، ج 4،ص 81 كه اينان لفظشان با لفظ بخارى در صحيحش ج 3، ص 63 در باب غزوه خيبراختلاف دارد. همچنين با لفظ نسائى در سننش ج 2، ص 178 و باب قسمة الخمس از كتابالجهاد در سنن ابن ماجه ص 961 و واقدى در مغازى ص 696 كه تاءكيد كرده است اين كاربا اشاره جبرئيل صورت گرفته است. اموال ابوعبيد، ص 331.