یضیء

واژه «یُضِیءُ» فعلی مضارع از ریشه عربی «ض و ء» به معنای نور و روشنایی است که در ساخت صرفی خود از باب إفعال (أضاءَ – یُضِیءُ) گرفته شده است. این فعل در زبان عربی به معنای «روشنی دادن»، «نورافشانی کردن» و «درخشان بودن» به کار می‌رود و بیانگر ایجاد یا انتشار نور در یک فضا یا شیء است. در متون لغوی، «یُضِیءُ» معمولاً برای توصیف حالتی استفاده می‌شود که چیزی به سبب داشتن نور یا انرژی روشن، محیط اطراف خود را روشن می‌کند. این واژه علاوه بر کاربرد لغوی، در متون دینی و به‌ویژه قرآن کریم نیز مورد استفاده قرار گرفته است. از جمله در سوره نور، آیه ۳۵، عبارت «یَکَادُ زَیْتُهَا یُضِیءُ» آمده است که به معنای «نزدیک است روغن آن (چراغ) روشنایی ببخشد» می‌باشد. این کاربرد قرآنی نشان‌دهنده قدرت بلاغی واژه در بیان شدت نور و روشنی است. از نظر معنایی، یُضِیءُ تنها به روشن شدن ظاهری محدود نمی‌شود، بلکه می‌تواند به روشنایی معنوی و هدایت نیز در متون تفسیری اشاره داشته باشد. این فعل در زبان عربی فصیح برای بیان درخشندگی شدید و آشکار شدن نور به‌صورت تدریجی یا ناگهانی به کار می‌رود. بنابراین، «یُضِیءُ» واژه‌ای است که هم در کاربرد روزمره عربی و هم در متون قرآنی و ادبی برای بیان مفهوم نورافشانی و روشنایی مورد استفاده قرار می‌گیرد.