کمالیت

کمالیت. [ ک َ لی ی َ ] ( از ع، مص جعلی، اِمص ) کمال با آنکه خود مصدر است و احتیاجی به «یت » مصدری ندارد ولی در فارسی استعمال شده. ( فرهنگ فارسی معین ):
اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی
زمین را از کمالیت شرف بر آسمانستی.سعدی.هر چه گفتیم در اوصاف کمالیت او
همچنان هیچ نگفتیم که صد چندین است.سعدی.تا مضادتی می توان بود در کمالیت هر دو یا نه. ( معیار الصدق نجم الدین دایه، نسخه موزه بریتانیا بنقل مجتبی مینوی ).
ماه اگر پیش رخت لاف کمالیت زند
کلک را رأس الذنب سازم سزای مه کنم.میرحسین دهلوی ( از بهار عجم ).

کمال: ( هر چه گفتیم در اوصاف کمالیت دوست همچنان هیچ نگفتیم که صد چندین است ). ( بدایع ) توضیح کمال خود مصدر است و احتیاجی به یت مصدری ندارد ولی در فارسیاستعمال شده.
کمال. کمال با آنکه خود مصدر است و احتیاجی به [[ یت ]] مصدری ندارد ولی در فارسی استعمال شده.

💡 اگر مانند رخسارت گلی در بوستانستی زمین را از کمالیت شرف بر آسمانستی

💡 پس کمالیت عقل آن آمد که مدرک ماهیّت اشیاء شود لاکماهی امّا کمالیّت عشق آنست که مدرک ماهیّت اشیاء شود کماهی اشارت: «ارنا الاشیاء کماهی» بدین معنی.

💡 جامی اگر نقد کمالیت هست در حُجُب غیب جمالیت هست

💡 در کمالیت حسنت نرسد درک عقول هر چه در خاطرم آید تو از آن خوبتری

💡 هر چه گفتیم در اوصاف کمالیت او همچنان هیچ نگفتیم که صد چندین است