لغت نامه دهخدا
کلیر. [ ک ُ / ک َ ] ( اِ ) درختچه ای است گرمسیری که در کرانه های دریای عمان و جاسک و تیس و چاه بهار فراوان است و از چوب آن برای ساختن چپر و سوخت استفاده می کنند. ( جنگل شناسی کریم ساعی، ص 271 ). این درخت در اطراف بنادر چاه بهار و تیس و نیز در حوالی نیک به حال وحشی است. ( گااوبا، یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).