وحدت خارجی متعلق یقین و شک

[ویکی فقه] وحدت خارجی متعلق یقین و شک در دو معنا به کار رفته است: ۱. یکی بودن متعلق یقین و شک در خارج؛ ۲. از شرایط جریان استصحاب. این بحث در اصول فقه کاربرد دارد.
وحدت خارجی متعلق یقین و شک، به این معنا است که در استصحاب، متعلق یقین و شک متیقن و مشکوک وجود خارجی واحد داشته باشد. برخی از اصولیون، وحدت خارجی متیقن و مشکوک را شرط استصحاب دانسته اند.در کتاب «نهایة الافکار» آمده است: «... و المراد بالوحدة انما هو وحدتهما وجودا خارجیا کی یصدق تعلق الشک بما تعلق به الیقین السابق و... لا مجرد وحدتهما بحسب الذات والحقیقة ولو مع تعددهما فی الخارج وجودا...».

💡 چون بدیدم از همه ذرات مهر روی دوست عارف اهل یقین و صاحب عرفان شدم

💡 ای در دلم خیال تو شکی به از یقین وی در سخن لب تو وجودی کم از عدم

💡 صبور است او یقین و راز داند مراد اینجایگه دادن تواند

💡 گشتم یقین و طالع خویش آزموده ام بختم همیشه چون سر زلفت نگون بود

💡 کم نگاه و بی یقین و نا امید چشم شان اندر جهان چیزی ندید