نیکوخصالی

لغت نامه دهخدا

نیکوخصالی. [ خ ِ ] ( حامص مرکب ) نیکوخصال بودن. خوش خصلتی. نکوخصلتی:
جهان را همه فتنه خویش گیر
به نیکوخصالی و شیرین زبانی.فرخی.

💡 عاشق‌فریبی، شیرین‌عتابی پاکیزه‌خویی، نیکوخصالی