لغت نامه دهخدا
نقباء. [ ن ُ ق َ ] ( ع اِ ) ج ِ نقیب. رجوع به نقیب شود. || در اصطلاح صوفیه، کسانی هستند که برخفایای باطن مردم اشراف دارند و خفایای ضمایر مردم بر ایشان آشکار است چه پرده ها از برابر چشم باطن ایشان برداشته شده است و ایشان سیصد تن هستند. ( از تعریفات ). از اصناف اولیاء و رجال الغیب باشند که مأمور دستگیری بندگان خدایند. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ).
- نقباء اثناعشر؛ عبارتند از: سعدبن عباده، اسعدبن زراره، سعدبن الربیع، سعدبن خثیمه، منذربن عمرو، عبداﷲبن رواحه، برأبن معرور، ابوالهیثم بن التیهان، اسیدبن حضیر، عبداﷲبن عمروبن حرام، عبادةبن الصامت، رافعبن مالک. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به نام هر یک از این اشخاص در ردیف خود شود.