ملع

ملع. [ م َ ] ( ع مص ) زود رفتن. ( تاج المصادر بیهقی ). تیز و سبک رفتن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ): ملعت الناقة فی سیرها؛ تند و سبک رفت آن ماده. ( ناظم الاطباء ). || از گردن کشیدن پوست گوسفند را. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ): ملعالشاة ملعاً؛ از گردن پوست کند آن گوسپند را. ( ناظم الاطباء )( از اقرب الموارد ). || مکیدن شتر بچه جداشده از مادر پستان مادر را. ( از اقرب الموارد ). || ( اِمص ) گردآمدگی به دشمنی بر کسی. ( ناظم الاطباء ): هم علیه ملع واحد؛ یعنی ایشان بر وی گرد آمدند به دشمنی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || سیر سریع و خفیف. ( ناظم الاطباء ).
ملع. [ م ُ ل ُ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ ملیع. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به ملیع شود.

جمع ملیع.

💡 از عوانان ممالک گردن یک تن بزن تا خلایق خرمی از خون آن ملعون کنند

💡 زاهدی عیب نزاری به تعصب می کرد که بباید چو سگان سوختن آن ملعون را

💡 بالاخره على (ع ) با عمرو، روبرو شد و آن ملعون را از پاى درآورد و اسلام را نجات داد.

💡 آنگه بگریزد ز لشکر گاه او مدبر بود و آن که بد خواهد به فرزندان او ملعون بود

💡 ای به دست دیو ملعون سال و مه مانده اسیر تکیه کرده بر گمان، برگشته از عین الیقین

💡 و مختار نيز بى درنگ و بدون فوت وقت، سر عبيداللّه ملعون را براى امام سجّاد، حضرتزين العابدين عليه السّلام و همچنين عمويش محمّد حنفيّه إرسال داشت.