مصطفی عبدالرازق

مصطفی عبدالرازق. [ م ُ طَ فا ع َ دُرْ را زِ ] ( اِخ ) ابن حسن بن احمد عبدالرازق ( 1302 - 1366 هَ. ق. ). از محققان در فقه و ادب بود به وزارت اوقاف مصر و سپس به ریاست الازهر رسید. از محضر شیخ محمد عبده کسب علم کرد و پس از پایان تحصیلات در الازهر در پاریس و لیون بتحصیل علم پرداخت. مردی دانشمند و موقر و فروتن و متفکر بود و آثاری بسیار از اوبرجاست، از آن جمله است: 1 - تمهید لتاریخ فلسفه الاسلامیة. 2 - الدین و الوحی و الاسلام. 3 - البهاء زهیر.و بسیاری کتابهای منتشر نشده مانند کتابی در منطق وکتابی در تصوف و کتابی در فصولی از ادبیات. وی در قاهره در سمت ریاست الازهر درگذشت. ( از اعلام زرکلی ).

💡 علی عبدالرازق زاده ۱۸۸۸ در روستایی از توابع «المینا» در کشور مصر است. او در کودکی قرآن را حفظ کرد. خانواده‌اش از عالمان دینی بودند و جایگاه و نفوذ ویژه‌ای در میان مردم و دستگاه حاکم داشتند. روشنفکران و سیاستمداران زیادی با خانواده او در تماس بودند. همه برادران عبدالرزاق از سرشناس‌ترین سیاستمداران مصر بودند. یکی از برادران او به نام مصطفی عبدالرازق از نامی‌ترین شاگردان محمد عبده بود. برای همین، عبدالرازق هم تحصیلات خود را در دانشگاه الازهر قاهره ادامه داد. در سال ۱۹۱۲ پس از پایان تحصیلات با بالاترین درجه علمی به بریتانیا سفر کرد تا در دانشگاه آکسفورد، اقتصاد فراگیرد. اما با آغاز جنگ جهانی اول، در ۱۹۱۵ به مصر بازگشت. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۵ در جایگاه حاکم شرع و استاد الازهر مشغول بود تا اینکه به خاطر تألیف کتاب جنجالی «الاسلام و اصول الحکم» به دادگاه ویژه علمای الازهر فرا خوانده شد.