قصد بیان بعد از ابهام

[ویکی فقه] قصد بیان بعد از ابهام، یکی از عوامل ایجاز حذف می باشد.
از اسباب ایجاز حذف، قصد بیان پس از ابهام است؛ یعنی چون گوینده قصد دارد مطلبی را بعدا بیان کند، ابتدا با حذف قسمتی از سخن، کلام را به صورت مبهم می آورد.
مثال
مانند آیه:۱. (ولو شاء لهداکم اجمعین)؛ «و اگر خدا بخواهد، همه شما را (به اجبار) هدایت می کند». در این آیه، ابتدا مورد مشیت الهی حذف شده است که از «لهداکم» معلوم می شود در تقدیر چنین است: «و لوشاء هدایتکم لهداکم اجمعین».۲. (قالوا لو شاء ربنا لانزل ملائکة) که در تقدیر چنین است: «لو شاء ربنا ارسال الرسل لانزل ملائکة».

💡 یکی از سوابق نوشتاری زبان اشاره در قرن پنجم قبل از میلاد مسیح، در کراتیلوس افلاطون یافت شد. جایی که سقراط گفت: "اگر ما صدا یا زبان نداشتیم، و قصد بیان چیزهایی را به دیگران داشتیم، آیا سعی نمی‌کردیم با حرکات دست‌هایمان، سر و بقیه اعضای بدن اشاراتی ایجاد کنیم، درست مثل افراد گنگ در حال حاضر به نظر می‌رسد گروه‌هایی از ناشنوایان در طول تاریخ از زبان‌های اشاره استفاده می‌کردند.