عام و خاص در اصول فقه
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] عام و خاص از اصطلاحات اصول فقه می باشد.
عام عبارت است از لفظی که به مفهوم خود شامل همه مصادیق می شود. در مقابل آن، خاص به لفظی اطلاق می شود که به مفهوم خود شامل همه مصادیق نمی شود. عام گاه وصف لفظ به اعتبار مفهومش قرار می گیرد و گاه وصف حکم به اعتبار شمول آن نسبت به همه افراد موضوع یا متعلّق و یا مکلّف. چنان که خاص نیز این گونه است. از عام و خاص به تفصیل در اصول فقه، بخش الفاظ سخن گفته اند.
اقسام عام
الفاظی چون «کل»، «جمیع»، «تمام»، «أَیُّ» و «دائماً» دلالت بر عموم می کنند. همچنین برخی هیئت های لفظی چون «نکره در سیاق نفی یا نهی» و یا «اسم جنس با الف و لام» نیز مفید عموم اند.
تخصیص عام
...
جمله سازی با عام و خاص در اصول فقه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 میستر، تورن و ویلر در کتاب «گرانش» (۱۹۷۱، §۲٫۳) خود چنین می‌نویسند که سرانجام درک ژرف تری از هر دو نظریه نسبیت عام و خاص از طریق متریک مینکوفسکی وبا در نظرگرفتن x۰ = ct به جای یک متریک اقلیدسی نقاب زده با مقدار ict به عنوان مختصات زمان، حاصل خواهد شد.
💡 در مباحث مربوط به استنباط احکام، بررسی رابطه میان حکم عام و خاص در اصول فقه، نقش بسیار مهمی در تعیین دامنه شمول یک دستور شرعی دارد.
💡 فقها برای رسیدن به دقت در تفسیر آیات و روایات، از قواعد مربوط به تخصیص عام به خاص در اصول فقه جهت محدود کردن معنای گسترده کلمات استفاده می‌کنند.
💡 درک تفاوت میان اطلاق و تخصیص، از مباحث بنیادین در مبحث عام و خاص در اصول فقه است که دانشجو باید با دقت زیادی آن‌ها را بیاموزد.
