شیخ میرزا ابراهیم بن شیخ اسماعیل اصفهانی

[ویکی فقه] شیخ میرزا ابراهیم اصفهانی، از علمای قرن سیزده و چهارده هجری در اصفهان است.
شیخ میرزا ابراهیم بن شیخ اسماعیل اصفهانی، عالم فاضل در سال ۱۲۹۰ق در اصفهان متولّد شده، و سپس به مشهد مقدّس مهاجرت کرده، و در آن جا نزد سیّدعلی حائری یزدی و شیخ اسماعیل ترشیزی تلمّذ نموده است. پدرش نیز از صلحاء و اخیار بوده، و در سال ۱۳۳۰ق در کاظمین وفات یافته است. وی در سال ۱۳۱۸ق نیز به سامرّا رفته، و دو سال در درس میرزا محمّدتقی شیرازی حاضر شده، و در شوّال ۱۳۳۴ به کرمانشاه سفر کرده، و سرانجام در سال ۱۳۳۹ق در مشهد مقدّس وفات یافته است.
آثار و تالیفات
کتب زیر از تالیفات او است:۱. احکام النّجاسات؛۲. رساله در شکّ رکعات نماز؛۳. منجزات مریض؛۴. المواقیت و غیره.

💡 او در جنگ‌های داخلی تیموریان با برادرانش عمر شیخ میرزای دوم و محمود میرزا درگیر شد.

💡 پدرش در سال ۸۳۸ خورشیدی به حاکمیت حصار و تِرمِز گماشته شد، اما حسین بایقرا با وی دو نبرد بزرگ کرد: در استرآباد جایی که شکست خورد و در چیکمن (سارای) نزدیک اندی‌خود که بازهم شکست خورد. برادر سلطان محمود، عمر شیخ میرزای دوم، صاحب فرزندی به نام بابور می‌شود که دودمان گورکانیان هند را بنیان می‌نهد.

💡 رستم میرزا (۱۳۸۱–۲۵/۱۴۲۴) شاهزاده تیموری و نوه تیمور، فاتح آسیای میانه، از پسر بزرگش عمر شیخ میرزا اول بود.