حرف پیشین

حرف پیشین. [ ح َ ف ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) رجوع به حرف اضافه شود.

💡 از دیگر استثناها، کلماتی هستند که دارای یکی از حروف «/k/ (к), /q/ (қ), /g/ (г), /ğ/ (ғ)» (ک، گ، ق، ع) می‌باشند، بدون همزه نوشته می‌شوند. کلماتی که شامل حروف «/k/ (к), /g/ (г)» (ک، گ) هستند، بر اساس قوانین فونولوژیک قزاقی، به خودی خود واکه‌های پیشین خواهند داشت و در نتیجه نیازی به همزه نخواهند داشت. به‌طور مثال، کلمه ٴتۇییر به معنای «دانهٔ ریز»، با همزه نوشته می‌شود، اما کلمه مشتق از آن، تۇییرشیک، به معنی «شنی، دانه‌ای»، به دلیل اینکه دارای حرف «ک» می‌باشد، بدون همزه نوشته می‌شود.

💡 ترکی استانبولی برای نوشتار از الفبای لاتین استفاده می‌کند که در سال ۱۹۲۸ توسط آتاترک معرفی شد و جایگزین الفبای ترکی عثمانی شد که نسخه‌ای از خط عربی بود. الفبای پیشین فقط سه واکه آ، او و ای را نشان می‌داد و شامل چندین همخوان اضافی، همانند چند نوع حرف یکسان (ز، ذ، ض و ظ) برای یک همخوان /ز/، بود که در ترکی استانبولی کاربردی نداشتند. این خط همچنین به دلیل نداشتن واکه‌های کوتاه برای ترکی، که دارای هشت واکه بود، مناسب نبود.