ادب دارنده

ادب دارنده. [ اَدَ رَ دَ / دِ ] ( نف مرکب ) ادیب. ج، ادب دارندگان.

( اسم صفت ) ادیب با فرهنگ اهل ادب.

💡 ج - شايد آيه شريفه بيان كننده اين مطلب است كه استخفافى كه اندك اندك و در نهايتامر به ارتداد كشيده مى شود، موجب ((حبط اعمال )) مى گردد و چون به صورت تدريجىاست، فاعل و انجام دهنده آن متوجه نمى شود. به عبارت روشن تر بدون شك، صدا رافراتر از صداى پيامبر بالا بردن و باآن حضرت بلندسخن گفتن، بر خلاف ادب واهانت نمودن به مقام شامخ آن جناب است و صفت بسيار زشتى است، كه اگر دارنده آن برانجامش اصرار ورزد؛ اين به سبك شمردن و تحقير كردن آن منزلت بس عظيم و والا، منجرمى گردد و در آخر كار به كوچك شمردن مقام نبوّت و چه بسا انكار آن، كشيده مى شود واين در حدّ كفر و ارتداد است و چه بسا مرتكب آن، ناخواسته و ندانسته آن را انجام دهد. براين تفسير شواهدى ازهمين سوره (حجرات ) وجود دارد.(344)