ابن ودعان ابونصر محمد بن علی

[ویکی فقه] اِبْنِ وَدْعان، ابونصر محمد بن علی بن عبید اللـه بن احمد، محدث و قاضی موصلی در سدۀ ۵ق است.
او به گفتۀ خویش در نیمۀ شعبان ۴۰۲ (۱۳ فوریۀ ۱۰۱۲) متولد شد و از خردسالی به فراگیری حدیث روی آورد.
مشایخ حدیث
از شیوخ او حسین بن محمد بن جعفر صیرفی، محمد بن علی بن محمد بن بحشل و به ویژه عمویش ابوالفتح احمد بن عبید الله ودعانی را می توان یاد کرد.
عبدالکریم بن محمد سمعانی، الانساب، ج۱۳، ص۲۹۳-۲۹۴، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲ق/ ۱۹۸۲م.
از نظر شخصیت رجالی، گرچه نقادانی چون قاسم ابن عساکر، ابوطاهر سلفی، ابن ناصر سلامی و شجاع ذهلی امانت ابن ودعان را در نقل حدیث مورد تردید قرار داده و حتی او را کاذب و جاعل خوانده اند، اما سمعانی روایات او از ثقات را قابل اعتماد دانسته و گویی خواسته است بدین گونه انتقاد را از شخص ابن ودعان به مشایخ ضعیف او بازگرداند.
عبدالکریم بن محمد سمعانی، الانساب، ج۱۳، ص۲۹۳، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۲ق/ ۱۹۸۲م.
...

💡 54-  انديشه هاى اهل مدينه فاضله، تصنيف ابونصر محمد فارابى، ص 50

💡 فائق تلاش کرد بخارا را خودش به‌دست بیاورد ولی شکست خورد. سپس نزد ابوعلی سیمجور گریخت. آن دو ناسازگاری‌های گذشته خود را حل کردند و بر آن شدند به فرمانروایی سامانیان پایان دهند. آنها (فائق و سیمجوری) در آغاز به گشایش پادشاهی‌های کوچکی دست زدند که از سامانیان پشتیبانی می‌کردند. ابوعلی به غرجستان تاخت و فرمانروای آن شاه محمد را به همراه پدرش ابونصر محمد از این سرزمین بیرون کرد. نبردی در خراسان در اوت ۹۹۴ به پیروزی سختی برای امیر و یارانش انجامید. شورشیان به گرگان گریختند. نوح به سِبُک‌تِگین و پسرش محمود نام‌های نوین پاداش داد و استان خراسان را نیز به محمود داد.