دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ حَجَرِ هَیْتَمی، شهاب الدین ابوالعباس احمد بن بدرالدین محمد بن شمس الدین محمد بن نورالدین علی بن حجر هیتمی سعدی انصاری (رجب ۹۰۹-۹۷۴ق / ۱۵۰۳-۱۵۶۷م )، فقیه، عالم و مؤلف پرکار شافعی است.
نسبتهای هیتمی و سعدی از محله ابوالهیتم در ایالت غربیه و قبیله بنی سعد در ایالت شرقیه مصر گرفته شده است. اگر چه خانواده او را از انصار شمرده اند، اما او از افزودن نسبت انصاری به نام خویش خودداری می کرد. جدّ بزرگ او که اصلاً از اهالی سَلمُنت
یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۲۳۸.
ابن حجر در کودکی قرآن و قدری از منهاج نَوَوی را حفظ کرد و چون پدرش و سپس جدش حجر درگذشتند، سرپرستی او را دو دانشمند بزرگ آن روزگار شمس الدین ابن ابی الحمایل (د ۹۳۲ق / ۱۵۲۶م ) و شمس الدین شناوری که از استادان پدرش بودند، به عهده گرفتند. وی پس از فراگرفتن مقدّمات در اوایل ۹۲۴ق که حدود ۱۴ سال داشت، به جامع الازهر رفت و با وجود خردسالی با دانشمندان مصر همنشین شد و از شاگردان ابن حجر عسقلانی که بزرگ ترین آنان شیخ الاسلام زکریّا بود دانش آموخت.
مقدمة الفتاوی (نک: ابن حجر در همین مآخذ)، ج۱، ص۳.
ابن حجر در روزگار خویش از مرتبه والایی برخوردار بود، چنانکه در سرزمین حجاز ائمه وقت به او اقتدا می کردند.
عبدالقادر عیدروس، النور السافر، ج۱، ص۲۵۹، بیروت، ۱۴۰۵ق / ۱۹۸۵م.
...
