ابن حجر شهاب الدین

💡 و - محمودى در تحقيق ارزشمند خود بر كتاب تاريخ دمشق در ترجمه زندگانى امير مؤ مناناز ابن حجر در ذيل اين حديث آورده است: اين حديث مشهور است و طرق متعددى بر آننقل شده و هر طريقى خود به تنهايى از مرتبه حسن كمتر نيست و از مجموع اينطرق بنا به روش اهل حديث قطع به صحت اين حديث پيدا خواهيم كرد. (159)

💡 ابن حجر در ((اصابه )) در ترجمه سعد مزبور، آن رانقل كرده است. ابن قتيبه نيز در ((المعارف )) شرححال ابو يوسف قاضى - كه نوه سعدبن حتبه بوده - آن را آورده است.

💡 آنچه از ابن حجر در تبيين معناى آيه مودّت و حديث ثقليننقل شد نيز اين مطلب را تاءييد مى كند.

💡 از همه مهمتر كلام مناوى (88) به نقل از سمهودى است كه مى گويد اين روايت را بيشتراز بيست نفر صحابه، از پيامبر صلّى اللّه عليه و آلهنقل كرده اند، و كلام ابن حجر(89) كه او نيز مى گويد اين حديث داراى طرق و اسانيدكثيره از بيست و چند نفر صحابى است و نياز به بسط و بررسى ندارد.

💡 این روند پس از مرگ طغرل در سال ۴۵۵ ه‍.ق، به مدت سی سال متوقف شد. بنابر روایت ابن جوزی در المنتظم فی تاریخ الملوک والامم و ابن حجر عسقلانی در لسان المیزان، پس از ورود طغرل بیک به بغداد در سال ۴۴۷، اهل سنت بغداد چندین بار کتاب‌های شیخ طوسی را سوزاندند.

💡 809- شرح نووى بر صحيح مسلم، ج 12، ص 202؛ صواعق ابن حجر، ص 18؛تاريخ الخلفاء سيوطى، ص 10.