ابن اصفهانی یحیی بن عبدالرحمان دمشقی شافعی

[ویکی فقه] ابن اصفهانی یحیی بن عبدالرحمان دمشقی شافعی، از دانشمندان شافعی مذهب در قرن ششم و هفتم هجری بوده است.
ابوزکریّا یحیی بن عبدالرّحمان بن عبدالمنعم بن عبداللّه صقلی دمشقی شافعی، به «ابن اصفهانی» مشهور است. او به سال ۶۰۸ق در غرناطه از شهرهای اندلس (اسپانیا) وفات یافت.
آثار و تالیفات
وی دارای تالیفاتی است که از آن جمله می توان به آثار زیر اشاره نمود:۱. الخلافیّات بین شافعی و ابی حنیفه؛۲. الرّوضه الانتیقه، در حدیث.
بابانی بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۵۲۲.
۱. ↑ بابانی بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۲، ص۵۲۲.
...

💡 در سال ۱۲۵ هـ. ق یحیی بن زید از زندان نصر بن سیار، والی خراسان در مرو فرار کرد و به بیهق آمد و از شیعیان بیهق سپاهی ضد امویان جمع کرد و نیشابور را گرفت سپس رهسپار بلخ شد؛ اما در جوزجان مغلوب سپاه والی خراسان شد.

💡 یحیی بن معاذ گوید بحقیقت زهد نرسی تا اندر تو سه چیز موجود نباشد، عمل بی علاقت، و قولی بی طمع، و عزّی بی ریاست.

💡 دورهٔ اول آن از همان اوایل فتح سرزمین‌های جدید به دست مسلمانان شروع شد. که به‌طور مثال می‌توان به مهاجرت یکی از نوادگان محمد نفس زکیه و یحیی بن زید نوه امام سجاد اشاره کرد. یحیی بن زید از اولین ساداتی است که وارد افغانستان و شهر بلخ شد. او در شهر جوزجان توسط حکام اموی شهید شد.

💡 یحیی بن معاذ را پرسیدند که درویشی چیست گفت بیم درویشی گفتند توانگری چیست گفت ایمنی بخدای.

💡 برادرزادهٔ شاه شجاع، نصرت‌الدین شاه یحیی بن مظفر — که حکومت یزد داشت — از دیگر ممدوحان حافظ بوده‌است.

💡 یحیی بن معاذ گوید هر که بادب گردد با آداب خدای تَعالی از جملۀ دوستان خدای تَعالی گردد.