رنجه گشتن

رنجه گشتن. [ رَج َ / ج ِ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) به تعب افتادن. آزرده شدن. متأذی شدن. رنجه شدن. رنجیده شدن. رنجیدن. رجوع به رنجه شدن و رنجیده شدن و رنجیدن شود:
ازآن تاختن رنجه گشت اردشیر
بدید از بلندی یکی آبگیر.فردوسی.تو خود رنجه گشتی بدین تاختن
سپه بردن و کینه را ساختن.فردوسی.که ای ترک بدبخت گر بود نام
چرا رنجه گشتی بدین کار خام.فردوسی.اگرچه من ز عشقت رنجه گشتم
خوشا رنجی که نفزاید ملالا.عنصری.نیست هشیار این فلک رنجه بدین گشتم از او
رنج بیند هوشیار از مرد کو هشیار نیست.ناصرخسرو.

بتعب افتادن آزرده شدن متاذی شدن

💡 ز نام بوسه بیم رنجه گشتن بود آن پا را ولی پیغام اشک آهسته با رنگ حنا گفتم