اردوان اول، که برخی مورخان او را با اشک سوم یکی دانستهاند، پس از پدرش تیرداد بر تخت پادشاهی اشکانی تکیه زد. در مورد نام این پادشاه ابهاماتی وجود دارد؛ زیرا ژوستن، مورخ رومی، از او با نام فرییاپت یاد کرده است، در حالی که در فهرست تروگ پومپه نام اردوان ذکر شده است. با این حال، محققان معاصر، از جمله راولینسن و دیگران، اشک سوم را اردوان مینامند، هرچند گوت شمید معتقد است که نام اصلی او ارشک بوده و به همین دلیل باید او را ارشک دوم خواند (تاریخ ایران، ص ۳۶).
پس از جلوس بر تخت در سال ۲۱۴ ق.م.، اردوان در پی آن بود که با اقدامات بزرگ، نام خود را در تاریخ جاودانه سازد. او از فرصت منازعه بین آنتیوخوس سوم سلوکی و حاکمان محلی مانند آخهلائوس بهره برد و به سرزمین ماد یورش برد و کنترل مسیر حیاتی منتهی به کوههای کردستان از گرگان را به دست گرفت. هرچند جزئیات این نبرد چندان مشخص نیست، تصرف همدان (بر اساس نقل قول پولیبیوس از کتاب ۱۰، فصل ۲۷، بند ۱۳) نشان میدهد که اردوان سپاهی مقتدر و فرماندهانی کارآزموده در اختیار داشته است. این پیروزی، قلمرو سلوکی در کلده و بینالنهرین قدیم را در معرض تهدید جدی قرار داد.
در همین اثنا، آنتیوخوس سوم (مشهور به کبیر)، سپاهی عظیم متشکل از صدهزار پیاده و بیستهزار سواره (به روایت ژوستن، کتاب ۴۱، بند ۵) تجهیز کرد تا تمام ایالات از دست رفته دولت سلوکی را بازپس گیرد. آنتیوخوس پس از عبور از رشتهکوههای زاگرس، به سمت همدان حرکت کرد. از آنجایی که شهر استحکاماتی نداشت و اشکانیان آن را به درستی تقویت نکرده بودند، پادشاه سلوکی توانست به آسانی شهر را به تصرف درآورده و آن را غارت کند.
