شرس

شرس. [ ش َ ] ( ع مص ) ناقه را به مهار کشیدن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). کشیدن ناقه را به مهار. || زیر بار نرفتن شتر. ( ناظم الاطباء ). || به دست مالیدن پوست را. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). دست مالیدن بر پوست و خیساندن آن در آب. ( ناظم الاطباء ). || بدرد آوردن کسی را به سخن درشت. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). محزون کردن کسی را بسخن درشت. ( ناظم الاطباء ). || نیک و بسیار خوردن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
شرس. [ ش َ رَ ]( ع مص ) بدخوی بودن و شدت خلاف و نزاع داشتن. ( از اقرب الموارد ). بدخو شدن. ( تاج المصادر بیهقی ). || پیوسته چرانیدن گیاه شرس را. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || دوستی نمودن با مردم و دوست گردیدن نزدیک ایشان. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). شراسة. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). شریس. ( اقرب الموارد ). رجوع به شریس شود. || ( اِمص ) بدخویی و شدت خلاف و نزاع. ( منتهی الارب ).
شرس. [ ش َ رِ ] ( ع ص ) سی الخُلق. ( اقرب الموارد ). بدخویی. ( منتهی الارب ). || مکان شرس؛ یعنی صلب. ( از اقرب الموارد ). جای درشت. ( منتهی الارب ). || شدید. گویند: هو عسر شرس؛ ای کثیرالخلاف. حیوان شرس الاکل؛ یعنی شدیدخوار است. ( از اقرب الموارد ). انه شرس الاکل؛ یعنی او نیکخوار است. ( منتهی الارب ). پرخور. ( شرح قاموس ). نیکخوار. ( ناظم الاطباء ). در اکثر فرهنگهای معتبر عربی مانند تاج العروس ولسان العرب و قاموس شدیدالاکل آمده است نه نیکخوار.
شرس. [ ش ِ ] ( ع اِ ) شوره گز. || درختی است کوهی. ( منتهی الارب ). نوعی است از خار. ( مهذب الاسماء ). درخت خار کوچک. ( از اقرب الموارد ). خار کوهی که دارای خارهای زرد است. ( از ذیل اقرب الموارد ).
شرس. [ ش َ رَ ] ( ع اِ ) درخت شوره گز. ( منتهی الارب ). درخت خار کوچک. ( از اقرب الموارد ). رجوع به شِرس شود.
شرس. [ ش ُ ] ( ع اِ ) خارش لب شتر.( منتهی الارب ). جرب در لب شتر. ( از اقرب الموارد ).
شرس. [ ش َ ] ( ع ص ) مکان.... جای درشت. ( منتهی الارب ). در اقرب الموارد، شَرِس ضبط شده است. جای درشت ناهموار. ( ناظم الاطباء ).
شرس. [ ش ِ ] ( ع اِ ) قسمی از عضاة است. شوکه مغیله. زریعة ابلیس. اونونیس. ( یادداشت مؤلف ).

بدخو، بدخلق.

قسمی از عضاه است شوکه مغیله زریعه ابلیس اونونیس.

💡 480 - امام باقر عليه السلام فرمود: رسول خدا صلى الله عليه و آله براى مردمخطبه اى خواند و فرمود: آيا به شما خبر دهم كه بدترين شما كيست ؟ عرض كردند: آرىاى رسول خدا! حضرت فرمود: كسى كه يارى اش را از مردمان باز دارد و بنده زير دستشرا بزند و براى خودش تنها توشه تهيه كند - مردم از اين سخن پيامبر چنين پنداشتند كهخداوند بدتر از چنين كسى را نيافريده است - سپس پيامبر فرمود: آيا شما را به بدتراز اين كس خبردار سازم ؟ عرض كردند: آرى اىرسول خدا! حضرت فرمود: كسى كه اميد خير از او داشته نمى شود و از شرس ايمنى نيست- باز مردم پنداشتند كه خداوند بدتر از چنين كسى را نيافريده است - سپس پيامبرفرمود: آيا به شما به بدتر از اين هم خبر دهم ؟ عرض كردند: آرى. حضرت فرمود:كسى كه بسيار هرزه گو و بد زبان است و هرگاه نام مومنى در نزد او برده مى شود وىرا لعنت مى كند و هرگاه در نزد مومنين از او ياد شود آنان نيز او را لعنت مى فرستند.