روح نامیه

روح نامیه. [ ح ِ ی َ / ی ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) روح نباتی. قوت نامیه. ( آنندراج ). نیرویی در گیاهان که باعث نمو آنها گردد:
ز روح نامیه مانا که نسبتی دارد
ثنای او که فزاید همی بعمرثناش.سنایی.من میوه دار حکمتم از نفس ناطقه
وایشان ز روح نامیه جز نارون نیند.خاقانی.زبس که ریخت ازین پیش خون خفچاقان
بهندوی گهری چون پرندچین براق
عجب مدار که از روح نامیه زین پس
بجای سبزه ز گل بردمد سر خفچاق.خاقانی.و رجوع به روح نامی شود.

یا روح نباتی قوت نامیه

💡 چون خط تو نبات نپرورد اگر چه شد در بذل روح نامیه را یاور آفتاب

💡 زمین جامد را از نبات گوناگون چو روح نامیه در دی کند مصور سنگ

💡 چو در برگ از خزان زردی فزاید ز روح نامیه اندر تن گل