دمیدگی

دمیدگی. [ دَدَ / دِ ] ( حامص ) حالت دمیدن. نفخه. ( یادداشت مؤلف ). || هر نوع جوش که بر تن برآید چون بثره و آبله و جز آن. آماس. آماه. برآمدگی. ( یادداشت مؤلف ). بروز بثور در پوست بدن. ( ناظم الاطباء ): دمیدگی دهان را به تازی قلاع گویند. ( ذخیره خوارزمشاهی ). و از بهر دمیدگی دهان و ریش بن دندان آن. [ خبازی ] را بخایند سود دارد. ( ذخیره خوارزمشاهی ). توت ترشی... دمیدگی دهان را سود دارد. ( ذخیره خوارزمشاهی ). نشانه های بسیاری ِ خون از هفت نوع باشد: یکی سرخی رنگ روی و دیگری دمیدگی و پُری رگها... ( ذخیره خوارزمشاهی ). داروهای دمیدگی دهان: گلنار، گل سرخ...( ذخیره خوارزمشاهی ). حبنة؛ دمل و دمیدگی بدن که آماس کند و ریمناک گردد. حفر؛ دمیدگی بن دندان. حبن؛ هر دمیدگی در بدن که آماس کند و ریمناک گردد. خراج؛ دمیدگی بر روی پوست. ذمیم؛ دمیدگی پوست که بر روی از گرما یا گر پیدا آید. ( منتهی الارب ). || بثره و آبله. || انتشار بوها. فوقة؛ دمیدگی بوی خوش. || بروز و ظهور. || طلوع صبح. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به دم و دمیدن شود.

۱. روییدگی.
۲. طلوع.

حالت دمیدن. نفخه.

💡 بی‌واکی و واک‌داری به حالت ارتعاش تارآواها در اطراف چاکنای به هنگام تولید آوا اشاره می‌کند. دمیدگی و نادمیدگی هم به وجود یا عدم وجود دوره بی‌واکی، تاخیر و وقفه پیش از رهایی و آزادی هوا در اندام تولیدگر مربوط می‌گردد که دمیدگی نامیده می‌شود. ارتباط مابین یا نسبت بین زمان آغاز ارتعاش تارآواها و رهایی از انسداد و بی‌واکی نشان‌دهنده زمان آغاز واک می‌باشد.

💡 با این روند و به حاشیه رانده شدن زبان فارسی، واژه‌هایی چون دمیدگی‌ها و آماس فارسی، فراموش شده و واژه ورم عربی جایگزین آن‌ها شد؛ واژه فارسی اوادگی‌ها کنار گذاشته شد و مجاری بدن به جای آن به کار رفت؛ این روند، سبب شد که صدها واژه فارسی پزشکی از استفاده افتاد و برای نمونه، پی، برسام، آزاددرد، تَری‌ها، چکمیزک، پُرگار و دوسگر فارسی به فراموشی سپرده شد و (به ترتیب) کلمات عربی عصب، ذات‌الجنب، نقرس، ترشحات، سلس البول، تقطیر البول و لزج جایگزین آن‌ها شد.‎