جمح

جمح. [ ج َ] ( ع مص ) در همه معانی رجوع به جماح و جموح شود.

[ویکی الکتاب] تکرار در قرآن: ۱(بار)
شتاب رفتن. راغب گوید: اصل آن در اسب است (اسب سرکش) که نشاط و تند رفتنش طوری باشد که راکب نتواند آن را باز دارد. در قاموس و اقرب نیز نظیر آن گفته است، مصدر آن جمع و جموح و جماح آمده (قاموس) اگر پناهگاه یا نهانگاهها یا گریز گاهی می‏یافتند شتابان و با نشاط به سوی آن رو می‏کردند. مجمع البیان آن را شتاب رفتن معنی کرده و در ذیل اللغة فرموده: جماح تند رفتن است که چیزی رونده را باز ندارد در نهج البلاغه هست «وَصَدِّهِمْ عَنِ الْحَقِّ وَ جِماحِهِمْفی التّیهِ» خطبه 179 و اعراضشان از حق و شتابشان در گمراهی. از این ماده در قرآن فقط صیغه فوق است.

💡 حَفْصه (با نام کامل:حفصه بنت عُمَر ابن الخطاب بن نفیل بن عبدالعزی بن ریاح بن عبدالله بن قُرط بت رزاح بن عدی بن کعب بن لؤی) دختر عمر بن خطاب (زاده سال ۱۸ قبل از هجرت) یکی از زنان محمد بود. مادرش: زینب بنت مظعون بن حبیب بن وهب بن حذاقه بن جمح، خواهر عثمان بن مظعون. او هنگام بازسازی کعبه در مکه متولد شد.

💡 دُرید بن الصمّه در دلیری و جنگاوری و همچنین در شعر زبانزد بود بطوریکه محمّد بن سلام جمحی نویسنده کتاب «فحول الشعراء» او را در مرتبهٔ نخست شاعران جنگاور قرار داده‌است و در وصف او می‌گوید که او در بین شاعران دلاور عرب از همه جنگاورتر و پیروزتر و شاعرتر است و ابوعبیده در مورد او می‌گوید که درید سرور بنی جُشَم بوده که در نزدیک به صد نبرد هرگز شکست نخورده‌است.

💡 شعر دیگری از جمحی باز در هجو سوری این بار به عربی چنین است:

💡 برادری به نام ابوالقاسم مختار بن حسین جمحی داشت.