تهی رو

تهی رو. [ ت َ / ت ِ / ت ُ رَ / رُو] ( نف مرکب ) تک رو. تنهارونده. بی همراه:
بت تنهانشین ماه تهی رو
تهی از خویشتن تنها ز خسرو.نظامی. || گمراه و منحرف از راه. ( ناظم الاطباء ). || دست خالی رونده. رونده بی چیز. مسافر فقیر و تهیدست:
نه بر مرد تهی رو هست باجی
نه از ویرانه کس خواهد خراجی.نظامی.رجوع به تهی رفتن و تهی و دیگر ترکیبهای آن شود. || بیهوده سفرکننده. ( فرهنگ فارسی معین ). || آواره. دربدر. خانه بدوش. ( فرهنگ فارسی ایضاً ).

( صفت ) ۱- بیهوده سفر کننده.۲ - آواره دربدر خانه بدوش.
تک رو تنها رونده

💡 کاندر اقلیم عشق بی‌کارند عقلهای تهی رو پر کار

💡 خیز تا رقصیم چون موج تهی رو در سراب کز طرب در ساغر گل می‌تپد رنگ شراب

💡 ز افراط و تفریط خاطر تهی روی راست بر موجب آگهی

💡 ترا که هست می ازماهتاب روی مگردان که من زدست تهی روی ماهتاب ندارم