دشمن فکن

دشمن فکن. [ دُ م َ ف َ / ف ِ ک َ ] ( نف مرکب ) فکننده دشمن. که دشمن را بر زمین افکند. مغلوب کننده خصم:
دین پرور اعدا شکن
روزی ده دشمن فکن.ناصرخسرو.آن خداوندی که اندر جمله روی زمین
دوست انگیزی نیامد همچو تو دشمن فکن.سوزنی.و رجوع به دشمن افکن شود.

فکننده دشمن.

💡 بگو با سرافراز دشمن فکن که ای نازش لشکر و انجمن

💡 سپهبد فرامرز لشکر شکن ابا جان ستان تیغ دشمن فکن

💡 صفدرا، من بنده تا کردم نزول در جناب خسرو دشمن فکن

💡 کنون ای سرافراز دشمن فکن سپهدار پور گو پیلتن

💡 ای خداوندی که اندر جمله روی زمین دوست انگیزی نیامد همچو او دشمن فکن

💡 کنون چیست فرمان و رای امیر که دشمن فکن باد و بدخواه گیر