بسر خویش

بسر خویش. [ ب ِ س َ رِ خیش ] ( ق مرکب ) بسر خود. باستقلال خود. ( شرفنامه منیری ). بر سر خویش. ( مؤید الفضلاء ) ( آنندراج ). رجوع به بر سر خویش و بسر خود و مجموعه مترادفات ص 349 شود.

یا بسر خود باستقلال خود بر سر خویش.

💡 آن می که نهی خشت خمش گر بسر خویش از پای کشد راحت او خار الم را

💡 توانی آنکه کنی بر دو کون پادشهی اگر ترا بسر خویش پادشاهی هست

💡 آن سالها که من بسر خویش بودمی هر گه بدرگه تو همی آمدم بسر

💡 حرفیست جهان از ورق دفتر علت هرچند که خود را بسر خویش کتابیست

💡 داد از سر کین زلف تو سرها همه بر باد بازش بسر خویش ندانم که رها کرد

💡 صفای سر توام جان نهاده بر سر دست سر مرا بسر خویش سای بر اقدام