تک پای

تک پای. [ ت َک ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) ( از تک =دویدن +پا ). دویدن. سرعت. تندی: بارگیر او را چند زخم سخت زدند. از پای نیفتاد و سلطان را به تک پای از غرقاب هلاکت بیرون برد. ( جهانگشای جوینی ). منهزم شد و بر جانب برشاور زد تا مظر جان به تک پای ببرد. ( جهانگشای جوینی ). چنانکه از آن هشتاد هزار، معدودی به تک پا [ ی ] جان به سلامت بردند. ( ترجمه اعثم کوفی ص 59 ).

از تک دویدن پا دویدن

💡 یکبار به بزمت اگرم بخت دهد بار از پای زنم تا به سرت بوسه به یک بار

💡 با پایان این جنگ‌ها اسکاتلند توانست حاکمیت مستقل خود را تثبیت کند.

💡 بازِ جانی شِسته‌ای بر ساعدِ خسرو به ناز پای‌بندت با وی است ار چه پریدستی دلا

💡 مَپْسَند خدایا که سر و افسرِ جم را با پای ستم دیو، لگدکوب نماید

💡 اره چون بر فرق خواهد داشت جم پایان کار گر فرو خواهد فتاد از دست جام جم رواست