لغت نامه دهخدا
بوی افزار. [ اَ ] ( اِ مرکب ) ادویه گرمی که درطعام ریزند، مانند فلفل و دارچینی و امثال آن. ( برهان ) ( آنندراج ). بوزار و ادویه. ( ناظم الاطباء ). گرم مصالح به طعام، مثل زیره و قرنفل و قاقله و دارچینی وغیره. ( غیاث ): ببوی افزارها، خوش کرده چون زیره و کرویا و دارچینی و نانخواه و زعفران. ( ذخیره خوارزمشاهی ). || مجمر و بخوردان. ( ناظم الاطباء ).