شعله خو

شعله خو. [ ش ُ ل َ / ل ِ ] ( ص مرکب ) شعله خوی. آتشی. ( ناظم الاطباء ). آتش طبع. آتش مزاج. و صاحب آنندراج گوید: آن را درباره محبوب بکار برند:
نتواند آرزویی در دل نهاد خرمن
برقی ز شعله خویی گر در نهاد باشد.ظهوری ترشیزی ( از آنندراج ).|| آتش خوی و تندخوی. ( ناظم الاطباء ).

شعله خوی آتشی آتش طبع

💡 از شرار شعله خوی تو جمعی سینه سوز وز فروغ آتش روی تو قومی دل کباب

💡 آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد ورنه با شعله خوی تو که بس می آمد؟

💡 اشک شمعم، که برآن شعله خو تابم نیست میروم دور شوم، پای گریزم بسته است

💡 گردید قسمتم ز ازل عشق شعله خو ساقی مرا به جرعهٔ می جانگداز کرد

💡 مرا به دوزخ هجر، ای صنم عذاب مکن برای سوختنم، عشق شعله خو کافی ست

💡 از گلستان تو هر خار چرا گل چیند؟ شعله خوی تو رعناتر ازین می بایست