دشمن افکن

دشمن افکن. [ دُ م َ اَ ک َ ] ( نف مرکب ) دشمن افکننده. دشمن افگن. آنکه دشمن را مغلوب سازد. محو کننده خصم:
دل روسیان از چنان زور دست
بر آن دشمن دشمن افکن شکست.نظامی.تا کی بود این گرگ ربائی،بنمای
سرپنجه دشمن افکن ای شیر خدای.حافظ.و رجوع به دشمن فکن شود.

💡 پسر کز نژاد تهمتن بود دلیر و یل و دشمن افکن بود

💡 بود از هیبت آن دشمن افکن همیشه برق در کار رمیدن

💡 تیغش نه تیغ صاعقهٔ دشمن افکن است دستش نه دست معجزهٔ روح پرورست

💡 چنان لعب بر دشمن افکن که از دفع نپردازد او با تمنای دیگر