حب عنبر

حب عنبر. [ ح َب ْ ب ِ عَم ْ ب َ ] ( اِ مرکب ) از مخترعات حکیم مؤمن است که برای خوشبوئی دهان پادشاه ساخته است، در تحفه گوید: جمعی کثیر از اطباء جهت نواب خاقان خلدآشیان صاحب قران به جهت این امر حبها ترتیب نموده هر یک بی علتی نبوده بعضی زود آب میشد، وبعضی با اندک وقتی نرم میشد و بعضی بدمزه بود، و این حب بغایت مستحسن طبع شد، و فی الواقع بیعدیل است: پنیر مایه اشتر اعرابی 12، عنبر اشهب 12، مشک 11، خصیة الثعلب 12، خولنجان 12، مصطکی 11، قرنفل 11، به قدر مغز فندق حب سازند و روزی یک عدد تناول نمایند و از عقب او شراب یا شیر تازه یا آب تره تیزک یا آب نخود خیسانیده بنوشند، و ازین حب تا نیم مثقال میتوان خورد و مرطوب المزاج زیاده میل میتواند نمود. ( تحفه حکیم مؤمن باب 2 از قسم 2 ص 145 تهران 1277 هَ. ق. ).

از مخترعات حکیم مومن است که برای خوشبویی دهان پادشاه ساخت

💡 میان این خریداران به دور عنبر زلفش ستم برنافه‌ای باشد که از تاتار برخیزد

💡 بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان عنبر آباد در سال ۱۳۸۵ برابر با ۵۳۲۱۸ نفر بوده است.

💡 دل آرای چون خلد عنبر سرشت خرامان چو طاووس باغ بهشت

💡 لاله کرد از ابر آزاری پر از گوهر دهان سبزه‌ کرد از باد نوروزی پر از عنبر کنار

💡 ابن ماسویه در این اثر دربارهٔ مواد معطری چون مشک، عنبر، کافور، قرنفل و صندل و نیز مطالبی چون پاک کردن نوشته از دفاتر و ازالهٔ لکه‌ها و آثار مختلف سخن گفته‌است.

💡 براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش عنبر ۲۰۷۶۸۴۵ نفر بوده‌است.