کوهمره سرخی

کوهمره سرخی. [ م َرْرِ س ُ ] ( اِخ ) یکی از دهستانهای پنجگانه بخش مرکزی شهرستان شیراز است و حدود و مشخصات آن: از شمال به رودخانه قره آغاج، از مغرب به کوه سرخ و رودخانه قره آغاج، از جنوب به ارتفاعات فراشبند و از باختر به تنگ شیب، ارتفاعات کتل پیرزن، کوه جروق و دهستان جره متصل می شود. منطقه ای کوهستانی است و در جنوب باختری بخش واقع است. هوایی معتدل و نسبتاً سرد دارد. محصولاتش عبارت است از: غلات، برنج، حبوبات، میوه و لبنیات. این دهستان از 36 آبادی بزرگ و کوچک تشکیل شده است وبالغ بر 9000 تن سکنه دارد. مرکز دهستان قریه شکفت است و آبادیهای مهم آن عبارت است از: موسقان، رومقان، آب سرد، خرک، پراشکفت، کراج، دارنجان لر، چنارفاریاب، رچی و میگلی. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 7 ).

دهستانی است از بخش مرکزی شهرستان شیراز واقع در جنوب باختر بخش. معتدل و سردسیر محصول غله برنج بنشن میوه و لبنیات دارای ۳۶ ده و ۹٠٠٠ تن سکنه.

کوهمره سرخی یکی از دهستان های شهرستان شیراز و سرزمینی کوهستانی و جنگلی در جنوب شهرستان شیراز است که از شرق به فیروزآباد، از غرب به کازرون و از شمال به شیراز محدود است. کوهمره یکی از آخرین شاخه های جنوبی رشته کوه های زاگرس به شمار می رود. بلندترین قله کوهستان کوهمره سرخی کوه دلو است که حدود ۳۲۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. بیشتر مردم این روستا از ایل سرخی هستند و به گویش سهری یا سرخی سخن می گویند.

💡 پس از وی، پسرش، ولی خان سقلمه چی، کلانتری منطقه کوهمره سرخی را به دست گرفت و پس از او حکومت منطقه فوق به شهباز خان سرخی رسید.

💡 معروفترین شخصیت طایفه سقلمه چی در دوره قاجاریه ملا برفی بود که به اقتدار فراوان رسید و حکومت کل منطقه کوهمره سرخی را به دست گرفت. در زمان او، منطقه فوق به «کوهمره دودو» معروف شد.

💡 علاوه بر مناطق ییلاقی یادشده که خارج از مرز سیاسی استان فارس قرار گرفته‌اند. ییلاقات داخلی استان فارس نیز از زیست‌بوم‌های جالب توجه عشایری منطقه محسوب می‌شوند که‌ییلاقات کوهمره از مهم‌ترین آنهاست. کوهمره به ترتیب از شرق به غرب در امتداد کوه‌های زاگرس در جنوب شهرستان شیراز در فاصله سیاخ و دشمن زیاری به سه قسمت کوهمره سرخی، کوهمره جروق و کوهمره نودان تقسیم می‌شود.

💡 مردم بیروکان از کهن‌ترین ساکنین منطقه کوهمره سرخی می‌باشند.قلعه‌های قدیمی در نزدیکی این روستاها به چشم می‌خورند...

💡 در تاریخ نام بیشتری از آن‌ها بوده و امروزه تنها در برخی روستاهای توابع کازرون مانند عبدو و کرون باقی‌مانده‌اند. زبانشان حالتی میان فارسی و کردی دارد اما ویژگی‌های زبان کردی و اصطلاحات کردی در میانشان رایج است. برخی از طوایف کوهمره سرخی نیز کرد تبار می‌باشند که زبانشان ویژگی‌های زبان کردی را دارا است.