شبخ

شبخ. [ ش َ ] ( ع اِ ) آواز دوشیدن شیر. ( منتهی الارب ). آواز دوشیدن شیر و این کلمه مقلوب شخب است. ( از اقرب الموارد ).

💡 سوی میدان بر، کمیتی را که صبح از نسبتش بر سواد خیل لیل از نیم شب شبخون کند

💡 گو غم شبخون آر بر آن بوالهوسی کو روی تو بیند و دل خوش خواهد

💡 عقل آدم بر جهان شبخون زند عشق او بر لامکان شبخون زند

💡 غم چو شبخون می زند، هان دوستان لشگر کنید جست و جویم گر کنید از بالش و بستر کنید

💡 به‌گوش منتظران ترانهٔ غم عشقت فسانهٔ شبخون دارد آن صدا که نریزد