خضرم

خضرم. [ خ ُ ض َ رِ ] ( ع اِ ) بچه سوسمار. || ( ص ) آب شیرین. آبی که شیرین باشد نه تلخ. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ).
خضرم. [ خ ِ رِ ] ( ع ص، اِ ) چاه بسیارآب. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ) ( از اقرب الموارد ). || دریای بزرگ بسیارآب. || هرچه بسیارباشد. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از اقرب الموارد ) ( از لسان العرب ). || جواد و بسیارعطا. || مهتر و بردبار. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ). ج، خضارم، خضارمه، خضرمون.

چاه بسیار آب یا دریای بزرگ بسیار آب

💡 وقتی که طفل بودم هم خرقه بود خضرم اکنون که پیر گشتم همدست کودکانم

💡 کرد شعرِ آبدار از آبِ خضرم بی‌نیاز مزرعِ امیدِ سبز از ترزبانی شد مرا

💡 قصه خوان امرد مرا با خویش آخر یار کرد همره من خانه آمد نذر خضرم کار کرد

💡 وانگهی چون چشمهٔ خضرم دهان پرآب شد بس ‌که دادندم یکایک بوس های آبدار

💡 به صد دقیقه ز آب در منه تلخ ترم به سخره چشمهٔ خضرم چو خواند آن دریا