کله گوش

کله گوش. [ ک َل ْ ل َ / ل ِ ] ( اِ مرکب ) خشت یا آجری که گوشه آن شکسته است. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

خشت یا آجری که گوشه آن شکسته است.

💡 صدائی آشنا آمد به گوش من که از شادی نه سر را از کله دانستمی نه موزه را از پا

💡 ز مستی کله برده بر طرف گوش چو مستان برآورده از می خروش

💡 چون شدی سر خوش زصهبا برشکن طرف کله حلقه ها از زلف مهر و ماه را در گوش کن

💡 غم دستار و کله بود ازین پیش و کنون بیم آنست که خود گوش بسر نتوان داشت

💡 آن کله با کوی صوف موج زن در اتصال حلقه گویی به گوش موج دریا می‌کنند