زحر

زحر. [ زُ ح َ ] ( ع ص ) بخیل که چون ازو چیزی بخواهند دمی سرد برآورد یا ناله کند. ( از اقرب الموارد ) ( از تاج العروس ). بخیل و زفت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). بخیل. ( ترجمه قاموس ).زَحْران.
زحر. [ زَ ] ( اِخ ) از قراء مشرق جهران است در یمن. ( از معجم البلدان ).
زحر. [ زَ ] ( اِخ ) ابن حسن، از محدثان است. ( از ترجمه قاموس ) ( از منتهی الارب ). وی از عبدالعزیزبن حکیم حدیث شنید و ابن مبارک و وکیع و حضرمی کوفی از او استماع حدیث کرده اند.و این در تاریخ بخاری آمده است. ( از تاج العروس ).
زحر. [ زَ ] ( اِخ ) ابن حصن، از محدثانست. ( از ترجمه قاموس ) ( از منتهی الارب ). وی از جد خویش حمیدبن منهب حدیث شنید و زکریابن یحیی بن عمربن حصن طائی از او حدیث شنیده است. ( از تاج العروس ).
زحر. [ زَ ] ( اِخ ) ابن قیس. از محدثانست. ( از منتهی الارب ) ( از ترجمه قاموس ). زحربن قیس گوید، هنگامی که علی ( ع ) مضروب گردید من بمدائن رفتم و در آن وقت اهل بیت علی ( ع ) در آنجا بسر میبردند. ( از تاج العروس ).

بن حسن از محدثان است

💡 چون قرارداد نوشته و مهر و گواهى شد، معاويه عمروعاص كه به غرض و هدف خويشرسيدند خوشحال و دلشاد بودند، اما ياران صميمى على عليه السلامدل تنگ بودند، مالك اشتر نخعى، عدى بن حاتم طائى و عمرو بن حمق الخزاعى و شريحبن هانى و زحر بن قيس جعفى و احنف بن قيس ‍ تميمى و جماعتى از ياران ديگر به معاويهنزديك شدند و گفتند:

💡 بعضى گفته اند كه چون زحر واقعه را براى يزيدنقل كرد آن بسيار متوحّش شد و گفت: ابن زياد تخم عداوت مرا دردل تمام مردم كشت و عطائى به زحر نداد و او را از نزد خود بيرون كرد.

💡 و از (تِبْرمُذاب )(385) و غيره نقل شده: عادت كفّارى كه همراه سرها و اسيرانبودند اين بود كه در همه منازل سر مقدّس را از صندوق بيرون مى آوردند و بر نيزه هامى زدند و وقت رحيل عود به صندوق مى دادند وحمل مى كردند در اكثر منازل مشغول شُرب خَمر مى بودند و در جمله از آنها بود: مُخفّر بنثعلبه و زحر بن قيس و شمر و خولى و ديگران لعنهم اللّه جميعاً.

💡 در فتوح ابن اعثم آمده است: عبيدالله زياد، زحر بن قيس جعفى را فرا خواند و سر حسين بن على - رضى الله عنهما - و سرهاى ديگر برادران آن حضرت و نيز سر بريده على اكبر و خانواده و ياران او - رضى الله عنهم اجمعين - را به وى تسليم كرد تا به شام ببرد. آنگاه على بن الحسين و خواهران و عمه ها و تمامى زنانشان را به اسارت به شام به نزد يزيد بن معاويه فرستاد.