جرنی

جرنی. [ ] ( اِخ ) بلده ای است از نواحی ارمینیه در نزدیکی دبیل که حبیب بن مسلمة فهری آن را گشود. ( از معجم البلدان ). و رجوع به قاموس الاعلام ترکی شود.

جِرنی ( به انگلیسی: Journey ) یک گروه راک آمریکایی است که در سال ۱۹۷۳ توسط اعضای سابق گروه های سانتانا، استیو میلر بند و Frumious Bandersnatch در سانفرانسیسکو تشکیل شد.
جرنی بزرگ ترین موفقیت تجاری خود را بین سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۸۷ به دست آورد، زمانی که استیو پری خواننده اصلی بود. آنها مجموعه ای از آهنگ های موفق را منتشر کردند، از جمله ترانه «Don't Stop Believin سال ۱۹۸۱» که در سال ۲۰۰۹ در میان آهنگ هایی که در قرن بیست و یکم منتشر نشده بودند، به پرفروش ترین آهنگ در تاریخ iTunes تبدیل شد. آلبوم «Escape»، هفتمین و موفق ترین آلبوم جرنی، به رتبه یک بیلبورد ۲۰۰ رسید که شامل یکی دیگر از محبوب ترین تک آهنگ های آن ها، به نام «Open Arms» بود. آلبوم بعدی در سال ۱۹۸۳، تحت عنوان «Frontiers» که تقریباً به همان اندازه در ایالات متحده موفق بود به رتبه دوم رسید و چندین تک آهنگ موفق را عرضه کرد کرد. این موفقیت ها جذابیت گروه را در بریتانیا تا جایی گسترش داد که در جدول آلبوم های بریتانیا به رتبه ششم رسیدند.
در ۸ مارس ۲۰۱۳، مستندی تحت عنوان Don't Stop Beievin': Everyman's" Journey» منتشر شد. این فیلم به کارگردانی رامونا اس دیاز ( Ramona S. Diaz )، شرح وقایع ترتیبی آرنل پیندا و اولین سال حضور او در جرنی است.
در طول همه گیری کووید - ۱۹ ترانه «Don't Stop Believin» به عنوان سرودی برای بیمارانی که پس از شکست دادن ویروس از بیمارستان «Presbyterian Queens» واقع در نیویورک و مرکز مراقبت سلامت هنری فورد ( Henry Ford Health System ) مرخص می شدند، استفاده شد. در ۲۱ آگوست ۲۰۲۱، جرنی این آهنگ را به صورت زنده در کنسرتی در نیویورک اجرا کرد، که قرار بود خروج شهر از این همه گیری را جشن بگیرند.
• Journey ( 1975 )
• Look into the Future ( 1976 )
• Next ( 1977 )
• Infinity ( 1978 )
• Evolution ( 1979 )
• Departure ( 1980 )
• Dream, After Dream ( 1980 )
• Escape ( 1981 )
• Frontiers ( 1983 )
• Raised on Radio ( 1986 )
• Trial by Fire ( 1996 )
• Arrival ( 2001 )
• Generations ( 2005 )
• Revelation ( 2008 )
• Eclipse ( 2011 )
• Freedom ( 2022 )

💡 جرنی در چین و توسط گاک فیات کرایسلر تولید می‌شود.

💡 در اواخر دهه ۶۰ میلادی سبکی با نام سافت راک یا لایت راک در جنوب کالیفرنیا و انگلستان شروع به رشد کرد که از فولک راک و پاپ راک الهام گرفته است و با استفاده از گیتار آکوستیک،ملودی و هارمونی در آهنگسازی همراه است. سافت راک در سراسر دهه ۷۰ میلادی در رادیوهای موسیقی رواج بود و در دهه ۸۰ میلادی با پیدایش موج نو تبدیل به سبک جدیدی به نام موسیقی بزرگسالان شد. از موسیقیدانان مشهور این سبک می‌توان بوستون، شیکاگو، فلیتوود مک، دوبی برادرز، ایگلز، جرنی، وینگز، بیلی جول، پل مک‌کارتنی، التون جان، کارول کینگ، کارپنترز، باز اسکگز، کت استیونز و جیمز تیلور را نام برد. در ایران هم گروه‌ها و موسیقیدانان زیادی در این سبک مانند دِ وِیز، رضا یزدانی و شروین اِن زِد بند فعالیت می‌کنند.