لغت نامه دهخدا
( حرف آنی ) حرف آنی. [ ح َ ف ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) حرفی که نتوان آنرا بی تکرار کشانید مانند ت، ط و بیشتر حروف صامته که بوجود نیایند مگر در پایان تنفس، چنانکه در لفظ «بیت، فرط» و یا در آغاز تنفس در «طرب، تراب » و یا فقط در یک آن متوسطدر «نقطه، ابتر». و نام «حرف » برای این گونه حروف اولی و بهتر است زیرا که اینها طرف صوت هستند و حرف به معنی طرف و کنار است. در مقابل حرف زمانی. برخی ازحروف آنی شبیه به حروف زمانی و مصوت هستند، مانند حرفهائی که مکرر بر زبان آیند چون «د. ح. خ » مثلاً در تلفظ «دار. کار» راء مکرر بر زبان آید و شنونده می پندارد که یک راء کشیده میشود، زیرا که فاصله کوتاه زمانی آن را درک نمی کند. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ).
