فتنه جو ی

فتنه جوی. [ ف ِ ن َ / ن ِ ] ( نف مرکب ) فتنه جو:
ای فلک زود گرد، وای بر آن
کو به تو فتنه جوی مفتون شد.ناصرخسرو.رجوع به فتنه جو شود.

( فتنه جو ی ) ( صفت ) ۱ - آنکه در پی ایجاد آشوب باشد فتنه انگیز ۲ - سپاهی جنگجو.

💡 ترکان شاه گرچه دلیرند و فتنه جو دل در امان زفتنه ی چشمی سیاه نیست

💡 همیشه چشم ترا هست میل خون ریزی خود این به مردم بی باک فتنه جو ماند

💡 صد جعبه تیر بسته به مژگان فتنه جوی صد قبضه تیغ هشته در ابروی فتنه‌بار

💡 ور چو چشم خونی او بودمی من فتنه جوی در میان حلقه‌های شور و غوغا بودمی

💡 نگذاشت چرخ فتنه جو مالم بخاک پات رو تا مردم و این آرزو بردم به خاک ای نازنین