معنی ثنیان | لغت یاب

لغت نامه دهخدا

ثنیان. [ ث ِ ] ( ع ص، اِ ) ج ِ ثَنی. شتران نر در سال ششم درآمده. ثناء.
ثنیان. [ ث ُ ] ( ع ص، اِ ) آنکه دومین کس باشد در مهتری و فضیلت. مهتر دوم در مهتری. || مرد بی عقل و بی رای و رای تباه. ج، ثنیة.
ثنیان. [ ث ِ ] ( اِخ ) نام موضعی که در آنجا غمّان و تغلب و ذبیان و غیرهم بر بنی عذره تاخت آوردند و ظفر نصیب بنی عذره گردید. || نام موضعی است که در آنجا غمّان و تغلب و ذبیان و غیر هم بر بنی زهره ظفر یافتند.

فرهنگ فارسی

آنکه دومین کس باشد در مهتری و فضیلت مهتر دوم در مهتری مرد بی عقل و رای و رای تباه

جمله سازی با ثنیان

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.

💡 نخستین تلاش در زمینه برپایی دوباره فرمانروایی آل سعود توسط مشاری بن عبد الرحمن بن حسن بن مشاری آل سعود بود. پس از وی ترکی بن عبدالله آل سعود، ریاض را اشغال کرد. فیصل بن ترکی بن سعید ایجاد فرمانروایی دوم آل سعود را اعلام نمود. خالد بن سعود بن عبد العزیز آل سعود به فرمانروایی نجد منصوب شد اما عرب‌ها بر وی شوریده، او را از ریاض بیرون کردند. در دوران فرمانروایی عبدالله بن ثنیان بن ابراهیم آل سعود، مصر ارتش خود را از عربستان فراخواند. عبدالله بن فیصل بن ترکی بن عبدالله آل سعود با همدستی قبیله عجمان و سعود به بخش احساء حمله کرد. سعود بن فیصل بن ترکی آل سعود، قطیف را دوباره به سرزمین‌های سعودی افزود. عبدالرحمن بن فیصل به درگیری با فرمانروایی آل رشید پرداخت و سرانجام از آن‌ها شکست خورد و فرمان‌روایی دوم سعودی نیز از بین رفت.

گزارش محتوای نامناسب