مفاتحه

مفاتحه. [ م ُ ت َ / ت ِ ح َ / ح ِ ] ( ازع، اِمص ) مفاتحة. با کسی چیزی ابتداء کردن. آغاز کردن. شروع کردن. شروع. آغاز: در میان هر دوبرادر مفاتحه مشاحتی ظاهر شد. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 389 ). و رجوع به مفاتحة و مفاتحت شود.

[ویکی الکتاب] معنی مَّفَاتِحَهُ: کلیدهایش
ریشه کلمه:
فتح (۳۸ بار)ه (۳۵۷۶ بار)
«مفاتیح» جمع «مفتاح» به معنای «کلید» است.

💡 قـرآن مـى گـويـد: (مـا آنـقـدر امـوال و ذخـائر و گـنـج بـه او داديـم كـهحمل خزائن او براى يك گروه زورمند، مشكل بود) (و آتيناه من الكنوز ما ان مفاتحه لتنوءبالعصبة اولى القوة ).

💡 طـبـق ايـن روايـت منظور از ما ملكتم مفاتحه (خانه هائى كه مالك كليدهاى آنها شده ايد) هميناست.

💡 ان قـارون كـان مـن قـوم مـوسـى فـبـغـى عـليـهـم و ءاتـيـنه من الكنوز ما ان مفاتحه لتنواءبالعصبة اءولى القوة اذ قال له قومه لا تفرح ان الله لا يحب الفرحين(76)

💡 و در كافى به سند خود از زراره، از امام صادق (عليه السلام ) روايت آورده كه در معناىآيه (او ما ملكتم مفاتحه او صديقكم )، فرمود: اينها كه خداىعزوجل در اين آيه

💡 4 قرائن محكم و اطمينان عقلايى براى جواز مصرف كافى است.(مثلا دادن كليد خانه، نشان رضايت است ) (ملكتم مفاتحه او صديقكم )

💡 و در همان كتاب به سند خود از ابن ابى عمير، از شخصى كه نامش را برد، از امام صادق(عليه السلام ) روايت كرده كه در ذيل جمله (او ما ملكتم مفاتحه ) فرمود:مثل كسى كه وكيلى در اموال خود دارد، و او بدون اجازه وى ازمال وى مى خورد.