بی مگر

بی مگر. [ م َ گ َ ] ( ص مرکب، ق مرکب ) ( از: بی + مگر ) بی تردید. بی دودلی. بیشک. بطور قطع. بیقین:
گفتم مقام عاقله نفس است بی گمان
گفتا مقام نفس حیاتست بی مگر.ناصرخسرو.رجوع به مگر شود.

بی تردید. بی دودلی. بی شک.

💡 او بی مگر آمد بر من لیک تن من در فرقت او پست شد و بی مگر آمد

💡 وحشی چون آوازهٔ آمرزش بشنید که همهٔ گناهان را بیامرزم بی اگر و بی مگر، جامهٔ صبرش چاک شد، دوان دوان و سجده کنان و نعره زنان به خدمت رسول آمد روی در خاک میمالید.

💡 گر بگورستان بگرید بی مگر مردگان از هول بردارند سر

💡 تا جهان باشد مبادا جز تو سالاری دگر زانکه رادی بی خلافی و رحیمی بی مگر

💡 این همه گیتی گرفته چون ارادت بی گمان وآن همه عالم رسیده همچو فکرت بی مگر

💡 گر از مجلس تو بیایم قبول بسان سکندر شوم بی مگر