لغت نامه دهخدا
بوربن. [ ب ُ ] ( اِخ ) خاندانی از اشراف و سلاطین فرانسه که شهرت آن از قرن دهم میلادی شروع شد. لویی اول ملقب به کبیر در 1327م. دوک دوبوربون خوانده شد. نُه نفر بنام دوک دوبوربون ( از لویی اول تا شارل سوم که در 1527 درگذشت ) بترتیب جانشین او شدند. از یک شاخه کوچکتر شعبه مارش شاخه واندوم جدا شده که از آن میان آنتوان به سلطنت ناوار 1555 م. و هانری چهارم از همین شاخه بسلطنت فرانسه 1589 م. رسید. پسر هانری مذکور لویی سیزده دو پسر داشت. از شاخه بزرگ که ناشی از لوئی چهارده، پسر ارشد لوئی سیزده است شعب ذیل نشأت یافته اند: شاخه فرانسوی که با شخص کنت شامبور ( هانری پنجم ) در 1883 م. از میان رفته. شاخه اسپانیولی که به شعبه های متعدد تقسیم شده و شعبه های اصلی آن در عصر ما، خاندان سلطنتی اسپانیا، خاندان سلطنتی در سیسیل و شاخه دوکی «پارم » را تشکیل می دهند. از شاخه کوچک ناشی از فیلیپ دوک دوارلئان، پسر دوم لویی سیزده است، لویی فیلیپ اول ( 1830 - 1847 ) به سلطنت رسیده. از همین شاخه، شاخه ارلئان جدا میشود که رئیس کنونی آن هانری کنت پاریس است. شاخه ارلئان براگانس یا شاخه امپراتوری برزیل و شاخه مون پانسیه که اعضای آن شاهدختهای اسپانیا هستند. ( از فرهنگ فارسی معین ).