بلند محل

بلندمحل. [ ب ُ ل َ م َ ح َ/ ح َل ل ] ( ص مرکب ) دارای جا و مقام و درجه و وضع بلند. ( ناظم الاطباء ). بلندمرتبه. بلندمکان:
زهی ز خدمت تو آسمان بلندمحل
زهی ز سایه تو آفتاب روی شناس.کمال اسماعیل ( از آنندراج ).

( صفت ) بلند مرتبه بلند مکان دارای جاه و مقام و درجه و وضع بلند.

💡 کعبه یی از بنای اسمعیل که ازو شرع شد بلند محل

💡 زهی ز خدمت تو آسمان بلند محل زهی ز سایۀ تو آفتاب روی شناس

💡 کیوان بدان بلند محل شد که اندر او قدر و محل و رای تو تاثیر کرده اند

💡 که بود مؤمن بلند محل به مثل راست همچو منج عسل