برگست

برگست. [ ب َ گ َ ] ( صوت، ق ) برگس. پرگس. پرگست. به معنی برگس است که معاذاﷲ و خدا نکند باشد. ( از برهان ) ( از هفت قلزم ) ( از آنندراج ). حاشا. حاش. ( حبیش تفلیسی ). مباد. معاذاﷲ. دور. دور باد. ( یادداشت دهخدا ). رجوع به برگس شود:
رودکی ار قطب شاعران جهان بود
سد ز یکی آر، زو کسائی برگست
خاک کف پای رودکی نسزی تو
هم بشوی کو بشد چه خائی برغست.کسائی.رودکی استاد شاعران جهان بود
صدیک از او تویی کسائی ؟ برگست.کسائی.بهمت چون فلک عالی بصورت چون مه رخشا
فلک چون او بود برگست و مه چون او بود حاشا.قطران.برگست من نگفتم داءالشیخ من تحت، آن پسر مناذر گفت. ( اغانی ).
کسی چو او بود در ملک ؟ هیهات
شهی چون او بودبر تخت ؟ برگست.صاحب فرهنگ منظومه.- برگست باد؛ حاش ﷲ. ( یادداشت دهخدا ):
برگست باد بر همه کردارهای بد
آنک او به نسبت نبی مصطفی بود.غواص.فلما رأینه أکبرنه و قطعن أیدیهن و قلن حاش ما هذا بشراً، اًن هذا اًلا ملک کریم. ( قرآن 12 / 31 )؛ پس این زنان گفتند حاش برگست باد از این که مردم است مگر فرشته است گرامی بدین نیکوئی.( ترجمه تفسیر طبری ).
سخنها که گفتی تو برگست باد
دل و جان آن بدکنش گست باد.فردوسی.

= پرگست

💡 تن چو با برگست روز و شب از آن شاخ جان در برگ‌ریزست و خزان

💡 ور ترا رای مشورت برگست پیر پخته درین جهان مرگست

💡 نچنی برگش ار چه با برگست پس دویدنش حسرت و مرگست

💡 زبرجدت برگست و چرمت بنفش سرت برتر از کاویانی درفش

💡 گل صد برگ بی برگست بیتو که او را زندگی مرگست بیتو

💡 سخنها که گفتی تو برگست و باد دل و جان آن بدکنش پست باد