کتاب نهج الحق و کشف الصدق از آثار مهم و استدلالی در حوزهٔ اعتقادات شیعه است که به قلم علامه حلی نگاشته شده است. نویسنده در این اثر کوشیده است با طرح براهین عقلی و نقلی، دیدگاههای اعتقادی شیعه را بهصورت منظم و مستدل تبیین کند و در هر موضوع، استدلالی را که صحیحتر میدانسته بهعنوان نظر برگزیدهٔ خود ارائه دهد. علامه حلی در مقدمهٔ کتاب تصریح میکند که این اثر را بهصورت مختصر و بهدور از مطالب زائد نوشته است تا خواننده بتواند با بیانی روشن و فشرده با مبانی اعتقادی آشنا شود. نگارش این کتاب به درخواست سلطان محمد خدابنده (اولجایتو)، پادشاه ایلخانی، انجام گرفت و از همین رو در فضای فکری و سیاسی آن دوره نیز تأثیر قابلتوجهی بر جای گذاشت.
این کتاب افزون بر مباحث اصلی کلامی و اعتقادی، به برخی موضوعات مرتبط با فقه و اصول فقه نیز پرداخته است و بدین ترتیب تصویری نسبتاً جامع از دیدگاههای فکری و استدلالی مؤلف ارائه میدهد. علامه حلی مباحث خود را با شیوهای استدلالی و منظم طرح کرده و در هر بخش تلاش کرده است با استناد به دلایل عقلی، آیات قرآن و روایات، مبانی فکری شیعه را توضیح دهد. ساختار کتاب بهگونهای تنظیم شده است که خواننده بتواند در چارچوبی منسجم با مسائل بنیادین اعتقادی و برخی مباحث اجتهادی آشنا شود. در مجموع، این اثر در هشت مسئلهٔ اصلی تنظیم شده و در هر مسئله به بررسی بخشی از مباحث اعتقادی، اصولی و فقهی پرداخته است.
پس از درگذشت علامه حلی، فضل بن روزبهان اصفهانی در ردّ این کتاب اثری با عنوان ابطال الباطل و إهمال کشف العاطل تألیف کرد و در آن به نقد دیدگاههای مطرحشده در نهج الحق پرداخت. در پاسخ به این اثر، قاضی سید نورالله شوشتری کتابی با عنوان احقاق الحق نگاشت و در آن از آرای علامه حلی دفاع کرد و به نقد دیدگاههای فضل بن روزبهان پرداخت. این اثر به سبب دفاع صریح از عقاید شیعه و نقد دیدگاههای مخالفان، با واکنش شدید برخی از مخالفان روبهرو شد و در نهایت قاضی نورالله شوشتری تحت فشار و آزار قرار گرفت و سرانجام در سال ۱۰۱۹ هجری قمری به شهادت رسید. آثار یادشده مجموعهای از مناظرات و مباحثات کلامی مهم در تاریخ اندیشهٔ اسلامی را شکل دادهاند.